วิจัยในชั้นเรียน: คำนวณสถิติครบจากกระดาษคำตอบ

ครูสแกนตรวจข้อสอบด้วยกล้องมือถือ แล้วนำคะแนนที่ได้ไปคำนวณสถิติที่รายงานวิจัยในชั้นเรียนต้องใช้ ตั้งแต่คุณภาพแบบทดสอบ (บทที่ 3) ไปจนถึงผลการวิจัย (บทที่ 4) ไม่ต้องกรอกคะแนนลง Excel และไม่ต้องคำนวณเอง พร้อมร่างย่อหน้าภาษาไทยให้คัดลอกไปปรับใช้

เริ่มใช้ฟรี วิธีใช้ทีละขั้น

เลือกสถิติให้ตรงกับแบบวิจัย

คุณภาพแบบทดสอบ: ค่าความยากง่าย อำนาจจำแนก ความเชื่อมั่น

หลังสแกนกระดาษคำตอบ หน้าผลสอบแท็บ "วิเคราะห์ข้อสอบ" แสดงค่าทุกข้อพร้อมคำแปลผล ใช้รายงานการหาคุณภาพเครื่องมือหลังทดลองใช้ (try out) ได้ทันที ใช้ได้ในแพ็กเกจฟรี

ค่าความยากง่าย (p)

สัดส่วนของนักเรียนที่ตอบข้อนั้นถูกp = จำนวนคนที่ตอบถูก ÷ จำนวนผู้สอบทั้งหมดเกณฑ์ที่ใช้ได้ 0.20–0.80 · มากกว่า 0.80 ง่ายมาก · 0.40–0.60 ปานกลาง · ต่ำกว่า 0.20 ยากมาก

ค่าอำนาจจำแนก (r)

ข้อสอบแยกนักเรียนเก่งกับอ่อนได้ดีแค่ไหน ใช้เทคนิคกลุ่มสูง-กลุ่มต่ำ 27%r = (จำนวนคนตอบถูกในกลุ่มสูง − ในกลุ่มต่ำ) ÷ จำนวนคนในแต่ละกลุ่มใช้ได้ตั้งแต่ 0.20 · ตั้งแต่ 0.40 ดีมาก · ค่าติดลบแปลว่ากลุ่มอ่อนตอบถูกมากกว่า ควรตัดทิ้งหรือตรวจเฉลย ระบบเตือนข้อที่ "เฉลยอาจผิด" ให้ด้วย

ความเชื่อมั่นของแบบทดสอบ (KR-20, KR-21)

สูตรของคูเดอร์-ริชาร์ดสัน สำหรับข้อสอบที่ตรวจแบบถูกได้ 1 ผิดได้ 0KR-20 = k ÷ (k − 1) × [1 − Σpq ÷ S²]KR-21 = k ÷ (k − 1) × [1 − x̄(k − x̄) ÷ (kS²)]k คือจำนวนข้อ, q = 1 − p, S² คือความแปรปรวนของคะแนนรวม, x̄ คือคะแนนเฉลี่ย แบบทดสอบในชั้นเรียนควรมีความเชื่อมั่นตั้งแต่ 0.70 ระบบบอกความคลาดเคลื่อนมาตรฐานของการวัดด้วยSEM = S × √(1 − KR-20)

เปรียบเทียบคะแนนก่อนเรียนและหลังเรียน

เลือกข้อสอบก่อนเรียนและหลังเรียนของห้องเดียวกัน ระบบจับคู่นักเรียนที่สอบครบทั้งสองครั้งให้เอง (แพ็กเกจ Pro)

t-test แบบไม่อิสระต่อกัน (dependent samples)

ทดสอบว่าคะแนนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญหรือไม่ (ทางเดียว) บอกค่า t, df, p และระดับนัยสำคัญ .01 หรือ .05t = D̄ ÷ (S_D ÷ √n) · df = n − 1D̄ คือค่าเฉลี่ยของผลต่าง (หลัง − ก่อน) และ S_D คือส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานของผลต่าง

ขนาดอิทธิพล (Cohen's d)

บอกว่าคะแนนเพิ่มขึ้นมากแค่ไหน นอกเหนือจากการมีนัยสำคัญd = (x̄หลัง − x̄ก่อน) ÷ √((S²ก่อน + S²หลัง) ÷ 2)0.2 น้อย · 0.5 ปานกลาง · 0.8 มาก

Wilcoxon Signed-Ranks Test สำหรับกลุ่มเล็ก

เมื่อนักเรียนน้อยกว่า 30 คน หรือคะแนนไม่แจกแจงแบบปกติ ใช้สถิตินี้แทนหรือคู่กับ t-test ระบบบอกค่า T, Z และ p (คำนวณแบบแม่นตรงเมื่อมีคะแนนเปลี่ยนไม่เกิน 25 คน)

ดัชนีประสิทธิผล (E.I.), E1/E2 และคะแนนพัฒนาการ

ดัชนีประสิทธิผล (E.I.)

นักเรียนก้าวหน้าไปกี่ส่วนของที่ยังพัฒนาได้E.I. = (ผลรวมหลังเรียน − ผลรวมก่อนเรียน) ÷ (จำนวนคน × คะแนนเต็ม − ผลรวมก่อนเรียน)

ประสิทธิภาพของนวัตกรรม E1/E2

E1 = คะแนนระหว่างเรียนเฉลี่ยเป็นร้อยละ · E2 = คะแนนหลังเรียนเฉลี่ยเป็นร้อยละกรอกคะแนนใบงานหรือแบบฝึกระหว่างเรียน ระบบคิดจากนักเรียนคนเดียวกันและเทียบกับเกณฑ์ที่เลือก เช่น 75/75 หรือ 80/80

คะแนนพัฒนาการสัมพัทธ์ (รายคน)

(คะแนนหลังเรียน − ก่อนเรียน) ÷ (คะแนนเต็ม − ก่อนเรียน) × 100แบ่งระดับตามเกณฑ์ของศิริชัย กาญจนวาสี: ต้น (0–25) · กลาง (26–50) · สูง (51–75) · สูงมาก (76–100) พร้อมจำนวนนักเรียนในแต่ละระดับ

เกณฑ์ผ่าน 70/70

ตรวจเป้าหมาย เช่น "นักเรียนร้อยละ 70 มีคะแนนหลังเรียนตั้งแต่ร้อยละ 70" เลือกเกณฑ์คะแนนและเกณฑ์จำนวนนักเรียนได้เอง ระบบนับจำนวนคนที่ผ่าน บอกว่าเป็นไปตามเป้าหรือไม่ และทดสอบว่าคะแนนเฉลี่ยสูงกว่าเกณฑ์อย่างมีนัยสำคัญด้วย t-test แบบกลุ่มเดียวt = (x̄ − คะแนนเกณฑ์) ÷ (S ÷ √n)

กลุ่มทดลองกับกลุ่มควบคุม

เปรียบเทียบห้องที่ใช้นวัตกรรมกับห้องที่สอนแบบเดิม โดยใช้ข้อสอบหลังเรียนชุดเดียวกัน (มีสอบก่อนเรียนด้วยหรือไม่ก็ได้) ระบบใช้ t-test แบบอิสระต่อกัน (independent samples) ตรวจความแปรปรวนของสองกลุ่มด้วย Levene's test ก่อน ถ้าไม่ต่างกันใช้แบบ pooled variance ถ้าต่างกันใช้แบบ Welch เหมือนการอ่านตาราง SPSS

• ก่อนเรียน: ทดสอบว่าสองกลุ่มเริ่มต้นไม่แตกต่างกัน (สองทาง)
• หลังเรียน: ทดสอบว่ากลุ่มทดลองสูงกว่ากลุ่มควบคุม (ทางเดียว) พร้อม Cohen's d
• คะแนนที่เพิ่มขึ้น: ทดสอบว่ากลุ่มทดลองพัฒนามากกว่า

Mann-Whitney U Test สำหรับกลุ่มเล็ก

เมื่อกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งมีนักเรียนน้อยกว่า 30 คน หรือคะแนนไม่แจกแจงแบบปกติ ใช้สถิตินี้แทนหรือคู่กับ t-test แบบอิสระ โดยเรียงอันดับคะแนนของทั้งสองกลุ่มรวมกัน แล้วเทียบผลรวมอันดับU₁ = R₁ − n₁(n₁ + 1) ÷ 2 · U = ค่าที่น้อยกว่าระหว่าง U₁ กับ n₁n₂ − U₁R₁ คือผลรวมอันดับของกลุ่มทดลอง ระบบบอกค่า U, Z, อันดับเฉลี่ยของแต่ละกลุ่ม และ p (คำนวณแบบแม่นตรงเมื่อรวมสองกลุ่มไม่เกิน 50 คน รวมกรณีคะแนนซ้ำกัน) ทุกการเปรียบเทียบ และร่างบทที่ 4 ใส่ผลนี้ให้เองเมื่อกลุ่มเล็ก

เปรียบเทียบผลสอบหลายห้อง: One-way ANOVA

ข้อสอบที่ใช้กับหลายห้อง หน้าผลสอบมีแท็บ "เปรียบเทียบห้อง" ทดสอบว่าคะแนนเฉลี่ยของแต่ละห้องต่างกันหรือไม่ ตั้งแต่ 3 ห้องขึ้นไปใช้การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว (One-way ANOVA) ถ้ามี 2 ห้องใช้ t-test แบบอิสระ (สองทาง) ใช้ได้ในแพ็กเกจฟรี

F = MS ระหว่างห้อง ÷ MS ภายในห้องMS ระหว่างห้อง = SS ระหว่างห้อง ÷ (k − 1) · MS ภายในห้อง = SS ภายในห้อง ÷ (N − k)k คือจำนวนห้อง N คือจำนวนนักเรียนทั้งหมด ระบบแสดงตาราง ANOVA (df, SS, MS, F, p) แบบที่รายงานวิจัยใช้ และขนาดอิทธิพลη² = SS ระหว่างห้อง ÷ SS รวม

• ตรวจความแปรปรวนของแต่ละห้องด้วย Levene's test ถ้าต่างกันระบบบอก Welch's F ให้รายงานร่วมด้วย
• เปรียบเทียบรายคู่ด้วยวิธีของเชฟเฟ่ (Scheffé) บอกผลต่างของค่าเฉลี่ยและ p ของทุกคู่ห้องF = (x̄ᵢ − x̄ⱼ)² ÷ [MS ภายในห้อง × (1/nᵢ + 1/nⱼ)] ÷ (k − 1)
• ห้องที่มีกระดาษน้อยกว่า 2 แผ่นไม่นับ

ร่างบทที่ 3 และบทที่ 4 พร้อมไฟล์ Excel

ระบบเขียนย่อหน้ารายงานผลเป็นภาษาไทยจากตัวเลขจริง เช่น

ผลการเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนเรียนและหลังเรียนของนักเรียนจำนวน 32 คน … แสดงว่าคะแนนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 ขนาดอิทธิพล (Cohen's d) เท่ากับ 1.12 ซึ่งอยู่ในระดับมาก …

ร่างนี้รายงานเฉพาะสิ่งที่ตัวเลขบอก ครูควรอ่านทวนและเขียนส่วนอภิปรายผลเอง ไฟล์ Excel มีตารางสรุปแบบที่รายงานวิจัยใช้ คะแนนรายคน และร่างผลการวิจัย ตรวจสอบย้อนกลับได้ทุกค่า

ค่าคุณภาพแบบทดสอบและการเปรียบเทียบห้อง (ANOVA) ใช้ได้ในแพ็กเกจฟรี (100 แผ่นต่อเดือน) การเปรียบเทียบก่อน/หลังเรียน กลุ่มทดลอง/ควบคุม และร่างย่อหน้ารายงาน อยู่ในแพ็กเกจ Pro ทดลองฟรี 7 วันโดยไม่ต้องใส่บัตร

คำถามที่พบบ่อย

เริ่มใช้ฟรี